Het \u2018claimen\u2019 of \u2018opeisen\u2019 van iets heeft vaak een negatieve \nconnotatie; het verwijst naar een ongevraagde vorm van fictie uitgevoerd\n door een dwingende entiteit. Het doet denken aan een verleden van \nkolonisatie en diefstal. Maar de staking is ook een vorm van claimen; \nhet is het beste wapen van de arbeiders om hun rechten te \u2018re-claimen\u2019. \nDit re-claimen vormt een tegenhanger voor de originele betekenis die \nverwijst naar priv\u00e9bezit en ontoegankelijkheid; vooral als dit \nre-claimen collectief uitgevoerd wordt en voordeel heeft voor iedereen. \nDe claim kan hypothetisch zijn, utopisch, speculatief en zoekt geen \ntoestemming; we kunnen alles re-claimen. Eerst op een conceptueel \nniveau, maar op termijn zouden we de geclaimde constructies kunnen \nbewonen en gebruiken.<\/p>\n\n\n\n
Right Now<\/em> (werktitel), wil naar de mogelijkheden van de claim kijken vanuit het perspectief van feminist politics, zowel historisch als hedendaags, met een focus op speculatieve fictie. De rol die de kunst kan spelen om de notie van de claim in een positief daglicht te stellen is considerabel. Kunst is een veld waar speculatie plaats kan vinden op een breed en experimenteel niveau, maar door de symbolische natuur van de kunst kunnen er vragen gesteld worden bij de oprechtheid van de politieke en sociale insteek ervan. In de zoektocht van de hedendaagse kunst om meer en meer \u2018realistisch\u2019 te worden, refereert ze constant terug aan zichzelf, terwijl ze langzaam locaties, idee\u00ebn, mensen en (onbetaalde) werkkrachten opsoupeert. Hoe kunnen we deze eendimensionale vorm van claimen overkomen?<\/p>\n","protected":false},"featured_media":2624,"template":"","class_list":["post-1762","residencies","type-residencies","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"acf":[],"yoast_head":"\n