HOE JE DANST<\/strong> “Mijn gebruik van dit concept komt voornamelijk van Spinoza, die over het lichaam spreekt op basis van zijn vermogen om het te be\u00efnvloeden of te worden be\u00efnvloed. Dit zijn geen verschillende capaciteiten, ze gaan altijd samen. Als je iets be\u00efnvloedt, stel je jezelf tegelijkertijd bloot aan be\u00efnvloeding, zij het op een iets andere manier dan je een moment eerder zou kunnen zijn be\u00efnvloed.<\/em>” <\/p>Brian Massumi. Ejercicios de ocupaci\u00f3n Page 23 Editorial Pol\u00edgrafa<\/strong><\/cite><\/blockquote>\n\n\n\n HOE JE DENKT<\/strong>
Het zwarte lichaam<\/strong>, het eerste deel van de titel, is een code die ons in staat stelt vormen te vinden. Vormen die min of meer harmonisch, min of meer mooi, min of meer performant zijn door de dans. Vormen die zich bevinden tussen de virtuositeit van grote dansers als N\u00faria Guiu, Mag\u00ed Serra en Raquel Gualtero, het lichaamsexperimentele vernuft van Txalo Toloza en Pere Jou, en de podiumcreativiteit van Quim Bigas.
<\/p>\n\n\n\n
De blauwe geest<\/strong>, het tweede deel van de titel, is een vraag voor de performers. Wat denkt de danser op het podium? Gedachten verschillen sterk, afhankelijk van ieders persoonlijkheid en het soort werk, of het nu meer choreografisch, performatief, repetitief, muzikaal, fysiek of esthetisch van aard is. Welke idee\u00ebn komen en gaan wanneer de dansers zich in stilte bewegen? Hoe kunnen die gedachten op het podium worden weergegeven?<\/p>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/wpzimmer-old.spot-digital.co\/wp-content\/uploads\/logo_irl_neerlandes_color-1.jpg\"){kind=logo}
<\/figure>\n","protected":false},"featured_media":3868,"template":"","class_list":["post-5144","residencies","type-residencies","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"acf":[],"yoast_head":"\n